WIDZĘ — bo świadek przemocy też ma wybór.

ROZPOZNAJĘ — bo pomijanie i wykluczanie potrafią ranić. Miejsce jest dla każdego.

MYŚLĘ — bo jedno kliknięcie może sprawić, że czyjaś krzywda dotrze do kolejnych osób.

REAGUJĘ — bo można pomóc bez narażania siebie. Poproszenie dorosłego o pomoc też jest reakcją.

WSPIERAM — bo nikt nie powinien zostawać z tym sam.

Spotkania z psychologiem, gazetki, zdjęcia kampanijne i codzienne posty zachęcały do rozmowy i zastanowienia się: co mogę zrobić, kiedy obok mnie ktoś jest krzywdzony?

Finałowy film przenosi to pytanie ze słów w działanie. W inscenizowanej scenie uczniowie pokazują, jak jedna reakcja może uruchomić kolejną. Ktoś przestaje być samotny wobec przemocy, bo drugi człowiek staje po jego stronie.

Czasem wsparcie zaczyna się od zwykłego: „Chodź, jesteś z nami”. Od zauważenia osoby stojącej na uboczu. Od odmowy udostępnienia upokarzającego zdjęcia. Od znalezienia kogoś, kto pomoże.

Dziękujemy uczniom i wszystkim zaangażowanym za te pięć dni wspólnych działań.

Tydzień się skończył. Ale ktoś może potrzebować Twojej reakcji właśnie dziś.

Tekst psycholog szkolny pan Sebastian Główka.