Ktoś jest wyśmiewany.

Ktoś wrzuca kompromitujące zdjęcie na grupę.

Ktoś nagrywa.

Ktoś się śmieje.

Ktoś zostaje sam.

A obok stoją inni.

Kiedy widzimy krzywdę, mamy wybór. Możemy przewinąć dalej, zaśmiać się albo udawać, że nie widzimy. Ale możemy też NIE DOŁĄCZYĆ.

Powiedzieć „STOP”.

Nie udostępnić.

Podejść.

Zapytać: „Wszystko OK?”.

Poprosić o pomoc.

Dzisiaj uczniowie Zespołu Szkół w Czaplinku rozmawiali z psychologiem o tym, jaką rolę w przemocy odgrywa świadek i czy brak reakcji naprawdę oznacza: „to nie moja sprawa”.

Bez wykładu i bez gotowych odpowiedzi. Były sytuacje, decyzje, różne zdania i jedno pytanie, które zostawiamy również Wam:

WIDZISZ, ŻE KTOŚ JEST KRZYWDZONY. I CO DALEJ?

Nie musisz być bohaterem. Czasem wystarczy, że NIE BĘDZIESZ OBOJĘTNY.

WIDZĘ – REAGUJĘ – WSPIERAM

Tekst psycholog szkolny pan Sebastian Główka.